گلدونی واسه آرزو های زیبای شما درست کردیم
این گلدون را پر از گل های رنگارنگ کردیم
گل هایی که با خون قرمز قلبمون آبیاریشون می کنیم
گل هایی که وقتی باز شدن دوستایی مثل شما را در کنار خودشون دیدند
آره اینا همون آرزوهایی زیبایی شما هستن
که تو گلدون ارزوی دوستم علی جون پرورش یافتند
هر بار که شما به این گلدون سر می زنید
گل ها بیشتر و تازه تر می شوند
پس فراموش نکنید به ما سر بزنید
و با ارزوهایی که می کنید گل های ارزو را بیشتر کنید
پس ارزو یادتون نروید

¤**********¤

یادم می اید
یادم می اید دیروز با صدای خروسمان
ویا با صدای خوش موذن که بر بالای گلدسته ها
نغمه خوش اذان را زمزمه می کرد برای نماز بیدار می شدم
یادم می اید دیروز با نان و پنیر و سبزی روزگارم را به خوبی سپری می کردم
و شب ها روی زمین خدا می خوابیدم
رو اندازی از تمامی ستاره گان روی خود می انداختم

خواب بهشت را می دیدم
اما امروز
اینجا اخر خط است
هوا الوده شده
اسمان رنگی به رخسار ندارد که ستاره ای در آن بدرخشد
ابرها سسخاوت خود را از یاد برده اند
بارانی بر زمین خدا نمی بارد تا سبزی تازه بار دهد
پرنده ها دیگر آواز نمی خوانند
کسی دیگر صدای خروس را نمی شنود
کبوتر های سفید به رنگ سیاه در آمده اند
و من خواب جهنم را می بینم
و ما آدم ها با بی تفاوتی در تشدید این نامهربانی ها می کوشیم

به تو تقدیم می کنم تمام احساسات درونم را مشتاقانه تو را طلب می کند
به تو تقدیم می کنم لحظه لحظه های دلتنگی ام را که به وسعت تمام روزهایی است که بی تو سر کرده ام
و به تو تقدیم می کنم عشق را که در تپش های قلبم و در اشتیاق چشمان همیشه منتظرم یافتم.
این ارزشمند ترین هدیه من به تو ست
گوشه از قلبت پناهش ده و با
خورشید مهربانی ات نگهبانش باش
همیشه در خاطرم خواهی ماند.

سلام

بازهم بهار ٬ باز هم قصه تکراری ولی درس آموز بیدار شدن درختانی سرد و بی روح وسپری شدن سرمایی که انشاالله شما را سرد نکرده باشد.

آغاز کردن ها قشنگه و ما آغاز می کنیم سالی رو که آرزوی ما اینه که آرزوهامون به واقعیت برسه .

سال که نو شده ٬ دل شما چطور...؟

من هر سال سعی می کنم و با خودم پیمان می بندم که سال رو خوب شروع کنم و تا پایان اونو حفظ کنم و با قدرت خداوندگار حی تا الان نا موفق نبودم.

همین الان که این مطلب رو می نویسم دست به دعا بر می دارم که:

-» ای خداوندا ٬ چرخ روزگار را بر آنان که دوستشان داری و بر کسانی که دوستت دارند طریقی چرخان که حیران تو و به دنبال تو باشند

-» خداوندا ٬ تقدیر را برای آنان که دوستشان دارم و کسانی که دوستم دارند طریقی رقم بزن که مشکلات را آسان ٬ دوری هارا نزدیک و چشم ها را به دیدار هم روشن گردانی .

                                                                                          آمین....

خوب یه چند وقتی به دلیل مشکلاتی که بود آپ نداشتم ولی الان اومدم با یه دوست خوب که نامش در این وبلاگ به نام یاقوت هست که امید وارم در کنار هم بتونیم وباگ زیبایی داشته باشیم . البته اگه شما هم بخواین میتونین نویسنده وبلاگ گلدان آرزوی خودتون باشید ....

سبزه بر دست

مادرم بود و چشمانی

که انگار خیس

و ماهیانی که شاید

در ان تنگ بلور

گریه می کردند

از نبود بابا

¤¤¤¤¤¤

سال اینگونه شروع شد

همه بودند و انگار

جهانی نبود

¤¤¤¤¤¤

خنده فقط بر لبان

 کودکانی بود

که کاغذ هوایی آرزوهاشان

به هوا خواسته بود

وغم

بر دل مادری

که پسرش را یتیم می دید

گریه کرد کودکی

که لباسش خاکی شده بود

و آهی کشید

پسرک قصه ما

که خاکی شده بود

روزگارش

¤¤¤¤¤¤

گویا تقدیر این است

کودکی که رشد کند

وغمی که بزرگ می شود

گویا تقدیر اینگونه است

دستی که بابا گرفته بود

روزی رها شود

¤¤¤¤¤¤

سال اینگونه شروع شد

همه بودند و انگار

جهانی نبود

به قبرستان گذر کردم صباحی

شنیدم ناله و افغان و آهی

شنیدم کله ای با خاک می گفت

که این دنیا نمی ارزد به کاهی

((بابا طاهر))

جوانی بهاری بود که زندگیم را با آن شروع کردم و تابستان و ثمره دهی زندگی نیز گذشت.

حال رنگ نارنجی برگ های درخت سالمند زندگی ام چشمان خسته ام را نوازش می کند .

درختی تنومند که از بیست و چند سالگی در حال خشک شدن است .

من در این زندگی همدمی می خواستم و افسوس که اطرافیان ریشه ام را خشکاندند .

همدم سبزی که روز زرد شندنش مرا می آزارد .

آفتابی که روزی براید       ¤،*،¤،*،¤،*،¤        شبی برنشیند

اگر امید صبح داشته باشی صبح می شود و گر نه ...

                                                شب همچان باقیست .....

نمی خوام زیاد حرف بزنم . ولی همیشه زندگی طبق روالی که دوست داری پیش نمی ره . چقدر سخته بدونی به یکی نمی رسی .......

شرمنده نتونستم خوب بنویسم . شرمنده .....

وادی نگاهی

دلی خسته و پر ز آهی

تک و تنها و بی چیز

در آن وادی شده راهی

دل خسته امید داره که هرچه پیش میره تورو ببینه

         ولی افسوس

                        افسوس که در نگاه تو به دنبال تو می گردد

                  ولی حالا ببین که شدم حیرونت

                                              تو شدی لیلی و من شدم مجنونت

                 تـــــوی رویا هـای پـاکـم

                                               تو شدی فرشته و من شدم شیطونت

    دلم می خواد امروز برات بنویسم

دلم می خواد امشب برات بخونم

                                                                    دلم مثل ماهی از تنگ بیرون افتاده می تپه

                                                                             مثل تشنه سراب دیده

                                                                  مثل علی  .... ندیده

               ....... مثل اونایی که می خوان فریاد بزنند و نمی تونند

                                             و دلم

                                 ودلم

                    ودلم

دلی که توی دستام بود و از همه پنهونشون می کردم

           حالا بیا و ببین که اشک هایش همه جا جار می زند

                            فریاد می کند

                     و صدا بر می ارد که

                                                                دوستت دارم

من و تو و خاطره هامون

من و تو و ستاره هامون

من و تو و لحظه دیدار

من و تو و بی قراری هامون

من و

        من و

                 تو .....

                                                         تو و

                                                                  تو و

                                                                           من .........

      تو در من ¤٫¤٫¤  من در تو

                         آنگاه که غرق شدیم چه زیبا بود

        آنگاه که گفتیم  دوستت دارم  چه به یاد ماندنی

                                                                                   گاهی غم و گهی شادی

                                                                        گاهی دلی پژمرده ....

                                                                   و تو شادابی

چه تلفیق زیبایی

یادت غم داره و صدات رهایی

رهایی از بندی که غم می سازه

غمی که یادت برام می آره

یادی که غصه دوری رو به یادم می انداره

                          تو دوری ولی نیستی

تو هستی ولی در کنارم نیستی

باران تو را می خواند

اشکم تورا می خواند

زیر باران اشکم تنهایم مگذار

با سلام به شما عزیزانی که هیچ گاه تنهایم نمی گذارید . من در شرایط بدی از زندگی هستم . میدونم که از آپ کردنم زیاد ناراحت و از آپ شدنش خوشحال نمی شید و لی دلی اینجا نشسته که به این امید مینویسه که شما چند نفر با نظراتون و دلداری ها و گاهی با نقد ها و تعنه هاتون خوش حالش کنید . ما یک خانواده ایم . همون جور که من از یاد نمی برم این همه محبت رو امید دارم و  امید دارم که شما عزیزان هم هیچ گاه از یادم نمی برید.........

مصحف چشمان تو هر روز چشمانم را جلا می بخشد و یاد آوری روح بخش مناجاتت دلهایم را حلاوت ...

پاکی و نزاکت تو آینه ایمان من ...

واخلاص و عشق تو در زندگی آیینم ...

آه چه زود خزان جان.برگ های امید تورا به یغما برد و مارا به زمستان سرد و جدایی سپرد.

یاد تو وخاطره هایت در دل ها زنده خواهد ماند و نام نیکت تسلای خاطر ما و همه بازماندگان .

یکسال پیش در چنین ایامی درد ها و رنج های ناشی از بیماری پدر التیام یافت . هرچند داغی سنگین و ابدی بر دوش ما نهاد . لیک خود از همه فارغ شد . آری تو یک سال پیش با دنیای دون وداع کردی و به دیار معشوق شتافتی.

پدر جان  با رفتنت گردو غبار غم و عطر یتیمی بر جانمان پاشیدی .

انگار باید رفت ولی ...

ولی برای رفتنت هنوز زود بود . زود برای من که تکیه گاهی محکم را از دادم .

ما دوتا دوست . دوتا برادر ....

یادته پارسال دقیقا همین لحظات رو ....

مثل چند روز پیش بود همون پنج شنبه ... ساعت دو بود که برای عیادت اومده بودیم اتفاقا  اون روز همه اومده بودند . از آبجی ها تا عمه ها و عمو ها . هیچ وقث اون خنده آخرت یادم نمی ره ...

تا وارد اتاقت شدیم دیدم می خندی .......... پس نامرد کجایی الان اشکامو پاک کنی .

به داوود گفتی گوشت سوت میکشه و یه چشمات هم نمی بینه ......

همش پنج یا شش دقیقه بیشتر طول نکشید تا به کما رفتی ...

یادته همه رو روونه کردیم و فرستادیم خونه . من و داوود موندیم تا شب بهت تنفس مصنوعی می دادیم تا اتاق ای سی یو خالی بشه . پس چرا نمیای و جبران کنی . آرزوبه  یه بار بیای و اشکام رو پاک کنی .

درد ناک تر و رنج آور تر از این ندیدم و نخواهم دید . درد ناک تر از اینکه یه پسر باباش رو یه عاشق معشوقش رو و یه دوست دوستش رو چندین ساعت در حال کما ببینه و بهش نفس بده در حالی که چند ساعت قبلش باهاش حرف می زده .

سه شب گذشت . یادته می اومد م پشت در ای سی یو و واست زیارت عاشورا می خوندم ؟ هنوزم حس می کنم که وقتی برات مناجات می خوندم می فهمیدی و با اینکه توی کما بودی باز هم عکس لعمل نشون می دادی .

و شب آخر ..

شب آخر داوود حالش خراب شد و فرستادمش خونه و تنها شدم . غافل از اینکه همون موقع برای همیشه تنها شدم .

اومدم بالای سرت و ....

شب خوش نازنینم

آرام و ساکت خوابیده ای در بستری

که آنجا ...

جایگاه تو نیست

مرا در آغوش می گرفتی

و اینک در کنارم نیستی

آنجا

جایگاه تو نیست

در این تنهایی طاقت فرسا

کجایی که مرا ببوسی

آرامم کن

آنجا

جایگاه تونیست

پدر عزیزم....

        می ترسم بچینمت خشک شوی

                    می ترسم نچینمت دیگری این کار را بکند

      پس تو را درون گلدان قلبم می کارم

و از تو مراقبت می کنم

 تا همیشه تازه و در وجودم باشی

غروب که از راه می رسد خجالت می کشم

زیرا

غروب سلامی است تکراری به روی شب

با آن مهتاب زیبایش

نمی خواهم دوری چتری باشد

بین نور وجود ماه گونه ات

واین وجود سیاه و تباهم

نمی خواهم بگذارم دوری مرا از رسیدن به نورت محروم کند

پس با صبر کردنم

رنج دوری را می کشم

کاش می شد

عطر خوشی ها را با مشام  یکدیگر بو کنیم

کاش می شد

زیبایی گفتن دوستت دارم را از زبان همدیگر بشنویم

قشنگی ها از بین میرن

       جوون ها پیر می شن

              ثروت ها تباه می شن

و فقط حروف و خاطره هاست که می ماند

پس با  آرزو هاتون خاطره ای فراموش نشدنی به جای بذارید ...

نمی خوام زیاد حرف بزنم . فقط اومدم تا بگم از این هفته به بعد یه چیز جدید واستون دارم . که اگه علاقه داشتید می تونید بخونیتش.

از این هفته رمانی رو که خودم گفتم رو به صورت قسمت به قسمت واستون می ذارم .

شما میتونید در ادامه مطلب اونو بخونیتش...

نظر هاتون میتونه خط داستان رو تغیر بده ....

پست بعدی رو هم بخونید و نظر بدین . ممنونم ...

      ور وشن تر از آنم که تاریکی تنهاییم  ، فریاد زند

وشاید

                                 عاشق تر از آنم

             که دو رنگی ها چهره گشایند

                             مانند جوانه ای بر درخت پیر زندگیم دوباره جان گرفتم

               آتشی هستم که سر از خاکستر تباهی بر آوردم

  و غنچه ای که به دنبال خورشید خود زمینی را شکافته ...

                                    خود را باور کنیم

                     باور کنیم که ظهورمان موجب تجلی چهره ای در آینه زندگی می شود

                                 طلوعمان شاید زمینی را گرم سازد و در ختی را پر بار

شاید که معشوق بیاید  و در زیر سایه بان درخت بنشیند و بنوازد تار گرمی از دل

                                            تا تو شنوی

                            تا تو غروب نکنی

        پس خود را باور کنیم

عشق...

زندگی

عشق...

مرگ

عشق...

زیبایی

و عشق...

تمام آنجه تو می خواهی

از زندگی

تا مرگ

زیبایی

¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤

وعشق

لغتی سرد

برای قلبی از سنگ

وندایی گرم

برای دل تو

....................

دوچرخه ای

که شاید کودکی سوار بر آن

کاغذ هوایی

که ریسمانش بر دل بسته

... و تصور کن...

تو آن کودکی

که سوار بر آرزو ها

ریسمان عشق کاغذ هوایی

در دست

بر دل

در کنار ساحل

آنچنان هیاهو

که از آینده بیم نداری

آزادی

هر نفس

و مرا با خود ببر

سلام

وسلامی دیگر از وجودی تازه

... رسم آمدن را از خورشیدی می آموزم که هر شب فکر می کنم دیگر نمی آید .

امروز نصیم صبا آمد و وادرم کرد که قلم بر دستان لرزان گیرم و سلامی دیگر را شروع کنم .

رمضان رفت و عادات بد و ناپسند مرا هم با خود برد .

آره .. من همون مجنون پای در بند و اسیر گرفتار رو به انسانی آزاده تبدبل کرد م .

اگر برگشتم دلیل بر این نیست که از خدا حافظی هایم دست کشیدم . من در پست قبلی با وجود پست خودم خداحافظی کردم و اینک چنان شادان آمده ام تا دنیا را شاد سازم .

بیایید باهم بخندیم ... میدونم شاید نتونی و یا برات بی معنی بیاد ولی دوست دارم چند ثانیه باهم بخندیم .... پس آماده باش ... ۳...۲....۱...

اینبار علی اومده تا با شما باشه ... برای شما

زرد ِ زرد ،  روشنِ روشن

می تابد خورشید تابان

ودر کنار جنگلهای سبز

با یکدیگر می دویم شادان

گیسوان زیبای طلایی که در نور خورشید می درخشد نوید روزی گرم و شاد را به ارمغان می آورد ...

...صبح را اینگونه آغاز کردیم .....

وبوی لبان آتش گونه ات شبی پر از عشق را نوید می دهد .

آری ... کجا می یابی این لحظات شیرین را جز آنجا که نوری از عشق را از روزنه دیوار سنگی قلبت بر زمین زندان دلت می تابد ..

و توهم تنها بودن را از تو دور می سازد .

پس بساز زندگی را از عشق .

خودت را از زندان تنهایی دل رها کن . بر روی سنگ های کنار دریا بنشین .

غروب .... غروبه تنهاییست ولی تو آن را شاد و زیبا ببین .

امید ... و امید داشته باش تا بتوانی روزی و روزگاری دست بر شانه هایش بگذاری و این منظره را نظاره کی .

چرا نمی گی حرفت رو . ؟ چرا عشقت رو فریاد نمی زنی ..؟ چرا درد دل نمی کنی ...؟

اینجا گلدونیه واسه همه آرزو ها .. آرزوی بودن ... آرزوی نبودن ..

                   و آرزوی با تو بودن و تنها نبودن

                                                       منتظرم...

آسمانی

آرام

و

آغوشی گرم

و چشمانی خیس

البته از ذوق

ولبانی

که می لرزند

و آغوشی گرم

و دستانی

که شانه هایم را می فشارد

و گیسوانی

لطیف

و آغوشی گرم

ونفس هایی

و صداهای آرامی

که گوشم را نوازش می کند

دستانی

که بر قلبم فشار می آورند..

سرد بود آنروز

ولی گرم شد

ونگاهی

که عمقی داشت

دیباچه ای از زیبایی

دریاچه ای از عشق

ومن

در آن شناور

در آن در پرواز

در اوج

می رفتم

به نا کجا آبادی از دلت

.........

سرت سلامت

خدای زیبایی 

  در آخر در گذشت پدر یکی از بهترین از دوستام به نام میثم رو بهش تسلیت می گم

                                              نظر یادتون نره ..

آره ، یه بنده خدایی بود . من خیلی دوستش داشم .

پسر با مرامی بود . خیلی بیشتر از خودش رفتار می کرد ، حرفهای قلمبه سلمبه میزد ، هرچند شاید خودش بهش عمل نمی کرد.

خدا بیامرز این اواخر خیلی زجر کشید .

زندگی هرچی غم و غصه داشت روی کوله بار این بابا می انداخت واون هم فکر هیچی رونمی کرد ، وتحمل می کرد .

بابا مگه یه آدم چقدر ظرفیت داره .

از یه طرف توی خونه می نشست و با خودش ، خود خودش ، تنهای تنها ، درد دل می کرد .

از زندگی میگفت ، از رفیقای نامرد .

وقتی هم از خونه بیرون می اومد ، شروع می شد .

هرکی یه چی بهش می گفت ،

آره فلانی چی ، فلانی چی . من باید چکار کنم ، اون باید چکار کنه ......

این بابا شده بود محررم راز یه مشت آدم که تحمل هیچ ضربه روزگار رو نداشتند .

ولی بلاخره ....

آره دیگه ، اون هم شکست و زیر پای زندگی له شد .

رفت ولی نه به فنا ،

      بلکه رفت و گه گداری اسمش سر زبوناست.......

¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤،¤

                                                  هممون زندونی هستیم

           هرکدوم توی یکی از سلول های این زندون

                  نقش آزادی رو روی دیوار تجسم می کنیم .

         سلام ...

سلام تویی که حرفهام رو پوچ نمی دونستی

سلام تویی که انتظار رسیدنم به معشوقم رو زیبا میدیدی

سلام تویی که دل مارو دریا میدونستی

سلام تویی که شعرام به دلت می نشست

سلام به شما هایی که می خوندین و احساسات خودتون رو به کف دست می گرفتین و توی گلدون آرزوهای خودتون می کاشتین ...

ولی این بار خداحافظ

خداحافظی شده حرف اول و آخرمون ..

خداحافظ آقا .. خدا حافظ بانو ..

خداحافظ لحظه های انتظار

خدا حافظ بی کسی های درد ناک

همه شما خوبان

خانم سارای رتا که اگه آپ می کردم و بهت خبر نمی دادم ناراحت می شدی

.......... که همه آپ هارو می خوندی و وقتی آپ نمی کردم فکر می کردی قهرم

و با سارا جان خوب عیاق شده بودین

تک ستاره عشق که خوشحال بود از اینکه نظرم در وبلاگ زیبایش نقش بندد

پریماه که حرف هایم را پوچ نمی دونست و می خوندشون .

میلاد وحمید . پسر ابجی و پسر داداش عزیزانم

گلناز با نقطه سر خطش

مهتاب با دختر بندری

و ... و....

همه کسانی که توی این گلدون شاخه گلی کاشتند

همگی خداحافظ.....

نمی دونم چی بنویسم .

ندایی می گفت :

           آری ، تحمل کن

     که اسم تورا در بین عاشق ترین ها می نویسم

ولی صد حیف که عاشق ترین ها مجنون ها بودند که هیچ گاه به معشوقشان نرسیدند.

 شاید خدا حافظی پایان کار نباشد ولی مرگ وجودم مرا به سوی شخصی دیگر سوق خواهد داد .

اگه توی این مدت حرف هایی زدم که وجود کسی را ازرد ببخشید .

اشک چشمان گاهی ند نمی اومد . خیلی از متن هایی که می نوشتم از ته ته وجودم بیرون می اومد و  اگه بد می نوشتم و متوجه منظورم نمی شدین بازم ببخشید . من بد می نوشتم .

فکرش رو بکن یه پسری تنها اومد و تنها رفت ، ولی نه .....

تنها اومد ولی تنها نرفت . خیلی دوست خوب پیدا کرد . دوستایی که هرچند کنار این پسرک نبودند ولی روحش رو می خوندند .

حالا پسرک حتم داشت که اگه اشک سرخی از چشمش جاری میشه یکی اونو می خونه .

مینویسم تا بخونم . می نویسم تا بدونم . می نویسم تا همیشه یاد داشته باشم که بودم اونزمانی که نبودم .

یه پست کمی طولانی ... ...یک دسته میخونن و احساسشونو بیان میکنن...یک دسته وقت ندارن بخونن فقط نظر میذارن..

یک دسته دو سه خط اول رو که خوندن بی خیال بقیه نوشته میشن و نظر میدن

یک دسته اصلا نمیذارن نوشته توی وبلاگ بیاد زود کلیک میکنن سر لینک نظرات و نظر میذارن که نوشته زیبا و رمانتیکی بود...

به هر حال ممنونم...خودم میدونم وقت ندارید..حوصله هم شاید

.اصولا همینجور بوده..اجباری هم نیست ...گفتم که: مینویسم

آره همین چند شب پیش بود.

داشتم با درخت پرو بال ریخته پاییزی تنهاییم گپ می زدم .

نمیدونم چطور شد .   

                    حرف حرف تو شد

زبونم بند اومده بود .

درخت می گفت مگه قرار نبود تا اولین برگ از من به زمین افتاد اون بیاد.

نمی خواستم

             البته نمی تونستم

 بهش بگم  دروغ گفتم که تو اوایل برگریزون میای.

آخه سراغت رو همه از من میگیرن و من هنوز نمی دونم که تو کی هستی.

آبرویم را بخر

حالا که ماهی سرخم توی تنگ آب مرده

حالا که دل تنهام گوشه زندون غم شکسته

حالا که کلاغ سیاه و زشت بد بختی  تو آسمون زندگیم پر کشیده

تو به سراغم بیا

بال های فرشته گونه ات را برایم پهن کن

و مرا سوار بر آرزو ها

به اوج رسان

شرمنده همگی . امروز زیاد حالم خوب نبود و اگه متنم جالب نبود منو ببخشید.

البته انتظار من از اومدن اونی که انتظارش رو میکشم یه احساس یا یه آرزوییه توی درونم .

حالا شاید رسیدن به مقطعی بالا تر در زندگیم یا رسیدن به آرزوهای دیگم باشد و سرفا منظورم یک شخص نباشه .

هر چند که با وارد شدن یک شخص به زندگیم هم شاید این غریزه و احساس تکمیل بشه.

بازم شرمنده که حرف های پوچی براتون اوردم.

                                              منتظر آرزوهای زیبای شما.

با سلام

امروز نوبت هفتمین گل آرزوییه که توی این گلدون بکارم

گاهی دستامون توی دستای یکی دیگه هست و تکیه زدیم به دیواری که معلوم نیست مقاومتش تا چه حده .

میدونی چه موقع میشه فهمید که داره چه بلایی سرمون میاد ؟ اون موقع که فکر میکنی آسوده و راحت به تکیه گاهمون اتکا دارییم ولی یهو زیر پامون خالی میشه .

آدما قابل پیش بینی نیستند . وقتی که با آسودگی داری زندگی می کنی همه دور و برت هستند ولی وای از اون موقع که توی یه مشکل و منجلابی افتاده باشی .....

هیچ کس......!!

 و هیچ کس دیگه ای نیست که دستت رو بگیره . گاهی حتی خونواده فرد هم به فریاد نمی رسند.

چه خوب بود وقتی کسی از راه می رسید و دستت رو می گرفت ٬اطمینان داشتی هر چاهی که سر راه  بود رو می تونستید باهم از کنارش بگذرید .

ولی اینجوری نیست . ما آدما وقتی به چاهی و مشکلی سر راهمون برسیم فقط خودمون رو میبینیم و همه چیز از یادمون میره .

ولی عزیزم .نگران نباش اگه کسی تنهات گذاشت ٬ چون اون هم روزی به خودش میاد و میفهمه که تنهاست . میفهمه که چه اشتباهی کرده .

و آرزو......

و آرزوم اینه که ای کاش !! و ای کاش هیچ موقع با کسی هم پیمان نشویم ویا گر شدیم پیمان وپیمانه را هیچ موقع نشکنیم .

داخل پرانتز ( تولد دوست خوبم کریم  رو هم بهش تبریک میگم)

                                         گل آرزوهاتون رو توی پست بعدی بذارین

                ممنونم....

   اوراق زندگیم

که هر روز خود را با خاطره ای سیاه می کنند

                              ولی

         صد حیف که هر ورق که از این دفتر می رود

                  برگشتنی نیست

                     و نمی خواهم

که آن اوراق سوخته شده

  در آتش زندگیم

                         دوباره سر از خاکستر دراورند

و تمامی تلخی های آن روزگاران سرد و سخت را

        با خود سوز کنند

¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤٫¤

امروز که آرام و سرد

در کنج تنهایی خود خزیدم

ندیدم تورا و نشنیدم صدایت را

که به من گرما بخشد

سفر بخیر مسافرم

شنیدم که کوله بارت رو جمع کردی و

دست غروب رو گرفتی

و تا بیکران رفته ای

این رو

رد پایت که بر ساحل نقش انداخته

به من می گفت ....

سفر به سلامت

کجایی دفترم..

رفتی و منو حتی با خاطراتم هم تنها نگذاشتی

تمام خاطراتم رو در خودت جای دادی و رفتی

                              پس بخوان خاطراتم را

                   هرروز با خود

تا بدانی رنج دوری یار

                  و تنهایی ...

کجایی مدادم...

تنها تو را داشتم

                         و هر چه از وجودم بیرون می آمد

                تو اولین کسی بودی که می فهمیدی

                            نمیدانم چه از من دیدی

و چه چیز نا روایی به روی کاغذ روان کردی 

که این چنین از من گریزان شده ای

                            کو قلبم ....